Wyróżnienia dla zasłużonych gnieźnian

Uroczysta Sesja Rady Miasta Gniezna (link otworzy duże zdjęcie)

Gnieźnieńskim obchodom ku czci Świętego Wojciecha od wielu lat towarzyszy Uroczysta Sesja Rady Miasta Gniezna. Jest ona okazją do wyróżnienia tych mieszkańców naszego miasta, którzy działają dla dobra innych organizując życie społeczne, imprezy kulturalne i sportowe lub pomagając najbardziej potrzebującym. Odbyła się ona 22 kwietnia 2017 roku, jak zwykle w budynku Starego Ratusza.

Tym razem Prezydent Tomasz Budasz odznaczył Medalem Koronacyjnym Renatę Szarzyńską – Prezeskę Stowarzyszenia Maki, którego celem jest rehabilitacja i integracja osób niepełnosprawnych. Otrzymała go także Maria Wichniewicz, wieloletnia działaczka stowarzyszeń pomagających osobom ubogim oraz Polakom na Kresach. Medal Jubileuszowy odebrali: Jerzy Imbierowicz, za zasługi dla rozwoju gnieźnieńskiego sportu wśród dzieci i młodzieży oraz Zofia Gąsiorek – osoba zaangażowana w wiele inicjatyw dla dobra Miasta, w tym w powstanie pomnika Świętego Wojciecha oraz Encyklopedii Gniezna i Ziemi Gnieźnieńskiej. Honorowe Obywatelstwo Miasta Gniezna podczas tej sesji otrzymać miał prof. Józef Garbarczyk, Rektor PWSZ, lecz ze względu na stan zdrowia, nie mógł pojawić się na uroczystości. Klucz do miasta wraz z aktem nadania zostaną mu więc wręczone w innym terminie.

Oczywiście obchody Święta Patrona Miasta mają też swój wymiar duchowy. W sobotni wieczór ulicami Gniezna przeszła więc tradycyjna procesja św. Wojciecha. Zmienna pogoda nie odstraszyła mieszkańców, którzy jak co roku chętnie wzięli w niej udział. W pochodzie uczestniczyło także wiele delegacji przybyłych na tę okazję z całej Polski. W niedzielny poranek relikwie świętego Wojciecha uroczyście powróciły do katedry na Wzgórzu Lecha. Potem wszyscy zebrani wzięli udział w Mszy Świętej pod przewodnictwem Prymasa Polski Wojciecha Polaka.

Medale Koronacyjne

Renata Szarzyńska

Renata Szarzyńska urodziła się w Gnieźnie w 1973 roku. Jest farmaceutą, społecznikiem, mamą niepełnosprawnego Igora oraz Prezesem Stowarzyszenia MAKI. W 1997 roku z wyróżnieniem ukończyła studia na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Poznaniu. Jak przyznaje, dzięki pracy w Wielkopolskim Samorządowym Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Gnieźnie, może zarażać swoją pasją przyszłych farmaceutów.

W 2008 roku, wraz z grupą rodziców i opiekunów założyła Stowarzyszenie MAKI, którego celem, zgodnie z przyjętą nazwą, jest: Miłość, Aktywność, Korzyść i Integracja osób niepełnosprawnych. Od tego czasu pomaga swoim podopiecznym i ich rodzinom w codziennym życiu, inspirując do aktywnego uczestnictwa w społeczeństwie oraz wzajemnego wsparcia. W 2009 roku Stowarzyszenie powołało do życia Środowiskowy Dom Samopomocy „Dom Tęcza". Dziś otacza on opieką i rehabilitacją społeczną osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym, umiarkowanym, lekkim oraz z autyzmem.

Zajęcia w Środowiskowym Domu Samopomocy prowadzone są codziennie przez terapeutów, pedagogów, rehabilitanta oraz psychologa w kilku pracowniach. Organizowane są również zajęcia dodatkowe: polisensoryczne, edukacyjne oraz sportowe. Obecnie Stowarzyszenie MAKI liczy blisko stu członków i podopiecznych. Za swoją działalność uhonorowana została wieloma odznaczeniami. W 2016 roku została Laureatką Gnieźnieńskiej Kapituły Orła Białego oraz „Człowiekiem Roku 2016” w kategorii działalność społeczna. Jednak jak sama uważa, jej najważniejszym odznaczeniem jest szacunek drugiego człowieka oraz uśmiech na twarzach podopiecznych Stowarzyszenia MAKI.

Maria Wichniewicz

Maria Wichniewicz, od urodzenia gnieźnianka, absolwentka tutejszej szkoły muzycznej I stopnia oraz II Liceum Ogólnokształcącego im. Dąbrówki. Naukę kontynuowała na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, gdzie następnie ukończyła Podyplomowe Studium Logopedyczne. W 1972 roku była inicjatorką i organizatorką pierwszej w Gnieźnie poradni logopedycznej, w której pracowała jako pedagog do 1981 roku, kiedy to zajęła się prowadzeniem rodzinnej firmy. Od 1973 roku przez 25 lat przewodniczyła Radzie Osiedla Dalki, dzięki czemu udało się zrealizować wiele inwestycji i przedsięwzięć w tej części miasta. Od 1994 roku była także radną miejską, wybieraną na cztery kolejne kadencje.

Od wielu lat działała lub nadal działa w różnych towarzystwach, m.in. współtworzyła Stowarzyszenie św. Wincentego a Paulo, niosące pomoc biednym i potrzebującym mieszkańcom Gniezna. Działała również w Towarzystwie Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich. Kilkukrotnie współorganizowała w Polsce wakacje dla polskich dzieci ze Strzelczysk na Ukrainie oraz przyjazd Polaków z Ukrainy na czas pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Gniezna w 1997 roku. Obecnie wciąż jest aktywnym członkiem Stowarzyszenia Absolwentów UAM w Poznaniu, Stowarzyszenia Ziemia Gnieźnieńska oraz przewodniczącą Klubu Gazety Polskiej. Za swoją działalność na niwie społecznej i dobroczynnej otrzymała Srebrny Krzyż Zasługi, odznakę honorową za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego i Medal za Zasługi dla Miasta Gniezna.

Medale Jubileuszowe

Zofia Gąsiorek

Zofia Gąsiorek jest poznanianką, ale po wyjściu za mąż za gnieźnianina, zamieszkała w Pierwszej Stolicy Polski i to z nią związała całe swoje życie zawodowe i działalność społeczną. W 1965 roku podjęła pracę w nowoutworzonym Liceum Medycznego Pielęgniarstwa, które niestety nie dysponowało wówczas własnym miejscem do prowadzenia zajęć. Także dzięki jej staraniom, w 1978 roku szkoła otrzymała budynek, czyli dotychczasową siedzibę Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego. Aktywnie włączyła się w proces remontowania budynku i zaadaptowania go na nowe potrzeby. Z jej inicjatywy, w 1984 roku powołano Społeczny Komitet Budowy Internatu, którego decyzją prezydenta miasta została pełnomocnikiem. Jej upór i zaangażowanie sprawiły, że 12 maja 1995 roku internat oddany został do użytku. W dniu jego otwarcia współorganizowała I Międzynarodowy Kongres Edukacji w Pielęgniarstwie, którego myślą przewodnią było „Zdrowie przez edukację”, a do Gniezna przybyli wtedy goście z całej Europy. Warto wspomnieć, że pani Zofia przepracowała w gnieźnieńskim „Medyku” ponad pięćdziesiąt lat.

Była także długoletnim członkiem Zarządu Towarzystwa Miłośników Gniezna, który na prośbę prof. Gerarda Labudy podjął pracę na rzecz powstania Encyklopedii Gniezna i Ziemi Gnieźnieńskiej. Bardzo zaangażowała się również w budowę pomnika Świętego Wojciecha, zbierając fundusze i werbując darczyńców. Była inicjatorem uporządkowania byłego cmentarza na Osiedlu Tysiąclecia, skąd ekshumowano 125 żołnierzy poległych w 1945 roku, by należycie pochować ich na cmentarzu wojskowym pod Szczecinem. Dzięki jej pomocy zamontowano na gnieźnieńskim Rynku tablicę upamiętniającą generała Józefa Hallera. Była organizatorem licznych konferencji naukowych podkreślających znaczenie Pierwszej Stolicy Polski oraz inicjatorem współpracy Gniezna z Magdeburgiem. W swojej działalności pamiętała też o najbardziej potrzebujących, sprowadzając dla nich dary z zagranicy w postaci odzieży, wózków inwalidzkich, łóżek wielofunkcyjnych i sprzętu medycznego. Za swą pracę dla dobra Gniezna i jego mieszkańców odznaczona była między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Jerzy Imbierowicz

Jerzy Imbierowicz urodził się 17 kwietnia 1947 roku w Kiszkowie. Jest absolwentem Liceum Pedagogicznego w Wągrowcu i Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Od 1972 roku związał się z Gnieznem, pracując w Szkole Podstawowej nr 9 jako nauczyciel wychowania fizycznego. Bardzo angażował się także w budowanie drużyn młodzieżowych w piłce ręcznej oraz jako animator sportu wśród młodych ludzi. Szybko stał się uznanym trenerem, a jego wychowankowie zaczęli osiągać znaczące sukcesy, zarówno na arenie polskiej, jak i międzynarodowej. Władze samorządowe dostrzegły jego osiągnięcia, powierzając mu w drodze konkursu stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 7 w 1994 roku. W 1999 roku, gdy wprowadzana została reforma oświaty, zorganizował Centralną Inaugurację Roku Szkolnego Gimnazjów.

Jednocześnie został wybrany do Rady Powiatu Gnieźnieńskiego, gdzie przez cztery kolejne kadencje pełnił wiele funkcji, w tym Przewodniczącego Komisji Oświaty czy Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej. W 2001 roku powołał do życia wraz z innymi działaczami Stowarzyszenie Szkolny Związek Sportowy Ziemi Gnieźnieńskiej oraz Uczniowski Międzyszkolny Klub Sportowy szkolący dzieci i młodzież w zakresie lekkiej atletyki oraz piłki ręcznej. W Gimnazjum nr 3, którego jest dyrektorem, wprowadził innowacje pedagogiczne tworząc klasy językowe oraz sportowe. Ścisła współpraca z Dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 12 Marianem Pokładeckim pozwoliła stworzyć system szkolenia sportowego w piłce ręcznej dziewcząt i piłce nożnej chłopców, który zaowocował ogromnym postępem w dziedzinie wyników na poziomie wojewódzkim i ogólnopolskim. W 2007 roku przeszedł na emeryturę, nie wycofał się jednak z pracy społecznej na rzecz sportu najmłodszych. W 2016 był współzałożycielem Miejskiego Klubu Sportowego Piłki Ręcznej, którego został prezesem. Klub ten u progu swojej działalności stanął przed szansą awansu drużyny seniorskiej do pierwszej ligi. Za swoją działalność został trzykrotnie wyróżniony Nagrodą Wielkopolskiego Kuratora Oświaty, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej pierwszego stopnia, Medalem Edukacji Narodowej oraz wieloma odznaczeniami od władz samorządowych oraz związków sportowych. Jest członkiem honorowym Szkolnego Związku Sportowego Wielkopolska oraz Wielkopolskiego Stowarzyszenia Sportowego.

Opublikowano: 24 kwietnia 2017 13:43

Kategoria: Aktualności

Zdjęcia:

Wyświetleń: 1305

Gniezno – Pierwsza Stolica Polski

Realizacja: IDcom.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM