Maciej Drzewiecki urodził się 22 lutego 1467 w Drzewicy k. Opoczna jako syn Jakuba, późniejszego kasztelana żarnowskiego, i Katarzyny Libiszowskiej. Kształcił się we Włocławku i Krakowie, był uczniem Filipa Kallimacha. Zaufany Jana Olbrachta, do 1492 działał jako sekretarz kancelarii koronnej, w 1497 był już pierwszym sekretarzem/ Podkanclerzym został w 1501.
Po śmierci Olbrachta tracił gwałtownie na znaczeniu, choć zachował urząd, w 1505 z trudem uzyskał biskupstwo przemyskie. Dopiero po elekcji Zygmunta Starego ponownie odgrywał rolę polityczną, tocząc ostrą walkę z kanclerzem J. Łaskim. W 1510 został kanclerzem koronnym. Po wyborze na bpa Kujawskiego (1513) musiał zrezygnować z kanclerstwa na sejmie 1515.
Zwolennik orientacji prohabsburskiej, był nadal aktywny w dyplomacji jagiellońskiej. Po śmierci Jana Łaskiego, na życzenie Bony, został mianowany przez króla abpem gnieźnieńskim (12 czerwca 1531). Ingres do Gniezna odbył 20 marca 1532. W sierpniu tegoż roku zwołał synod prowincji, którego statuty wydrukował w Krakowie. Rezydował głównie w Łowiczu, skąd przybywał na kwietniowe kapituły generalne do Gniezna w 1534 i 1535. Nadal brał czynny udział w polityce, zwłaszcza w czasie sejmów piotrkowskich 1534, zwalczając szlachecką opozycję. Był wówczas pod silnym wpływem politycznym P. Tomickiego. W 1535 w czasie podróży do Krakowa zachorował i zmarł w Łowiczu 22 sierpnia 1535.
Został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej, gdzie zachowała się płyta nagrobna. Z Wielkopolską był związany w schyłkowym okresie kariery politycznej. Bogate uposażenie arcybiskupstwa obracał na umocnienie pozycji swej rodziny. Humanista, dla którego biblioteki wykonano pierwszy polski ekslibris, prowadził obszerny dziennik, zachowany z lat 1499-1515. Był autorem kontynuacji Długoszowego katalogu bpów kujawskich i rodowodu Ciołków na Drzewicy. Zachowały się też jego listy.
Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Jacek Wiesiołowski.