Jan Paweł II
1jpg [159x237]Wspaniałej postaci Papieża – Polaka nie trzeba przedstawiać chyba nikomu. Urodzony w Wadowicach 18 maja 1920 roku Karol Wojtyła był pierwszym papieżem Słowianinem i od ponad czterystu lat pierwszym, który nie był Włochem. Jego pontyfikat był jednym z najdłuższych w historii, a trwał 27 lat. W tym czasie odbył 102 pielgrzymki, spotkał się z wieloma głowami państw świata. Wydał 13 encyklik, 12 adhortacji apostolskich, 10 konstytucji, 37 listów apostolskich, ale także Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, Katechizm Kościoła Katolickiego. Ogłosił błogosławionymi 1267 osób, a ponad 450 kanonizował. Wielki orędownik światowego pokoju, ekumenizmu oraz szerokiego otwarcia Kościoła katolickiego na inne religie. Jego osoba jest dla milionów Polaków wzorem patriotyzmu i miłości względem bliźniego.  
Uczelnie, które nadały papieżowi doktorat Honoris Causa to między innymi Katolicki Uniwersytet Lubelski, Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie oraz Uniwersytet Jagielloński. Jest Honorowym Obywatelem wielu polskich miast, a od 23 sierpnia 2003 także Gniezna.  

 Henryk Józef Muszyński

 2jpg [184x201]Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński urodził się w 1933 roku w Kościerzynie. Ukończył Katolicki Uniwersytet Lubelski, Papieski Instytut Biblijny w Rzymie, Franciszkańskie Studium Biblijne w Jerozolimie oraz Instytut Badań Qumrańskich w Heidelbergu. W 1957 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w 1985 roku uzyskał sakrę biskupią. Profesor nauk biblijnych, promotor porozumienia polsko-niemieckiego oraz dialogu katolicko-żydowskiego. W latach 1989 - 1994 przewodniczący Komisji Episkopatu do spraw Dialogu z Judaizmem.
Jest Delegatem Konferencji Episkopatu Polski do Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej COMECE, Członkiem Stałej Rady Synodu Biskupów, Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski, Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Rady Popierania Jedności Chrześcijan, a także Przewodniczącym Komisji Episkopatu ds. Nauki Katolickiej. Ma w swoim dorobku ponad 300 publikacji. 28 kwietnia 2007 roku odebrał Honorowe Obywatelstwo Miasta Gniezna. Od 19 grudnia 2009 roku do 8 maja 2010 roku piastował tytuł Prymasa Polski.

Siostra Felicja Sieracka

3jpg [184x237] Ta niezwykła osoba całe swoje życie poświęciła pomaganiu innym – głodnym, chorym i ubogim, którym los poskąpił swoich darów. Była znana w całym Gnieźnie, gdzie często widywano ją śpieszącą ulicami, by odwiedzić kolejnego potrzebującego.
Urodzona w Poznaniu w 1915 roku, mając 23 lata wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, gdzie po odbyciu okresu formacyjnego skierowano ją do pracy w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Lecha w Gnieźnie. Z naszym miastem związała całe swoje życie. Opiekowała się chorymi w domach, a dla głodnych otworzyła w 1989 roku pierwszą stołówkę, gdzie mogli otrzymać darmowy, ciepły posiłek. Większość swojej energii poświęcała, by od ludzi dobrych woli zdobyć produkty potrzebne na co dzień w jej jadłodajni.
Choć była niezwykle skromną osobą, dzięki swojej ofiarnej pracy dla bliźniego zyskała sobie powszechny szacunek mieszkańców Pierwszej Stolicy Polski. Była laureatką wielu nagród i odznaczeń, w tym tytułu „Gnieźnianin Roku 1999” i medalu "Pro Eclesiae et Pontifice", którym odznaczył ją Papież Jan Paweł II. Siostra Felicja odeszła 6 stycznia 2008 roku w wieku 92 lat. Uchwałą z 27 lutego 2008 roku Rada Miasta Gniezna przyznała jej pośmiertnie Honorowe Obywatelstwo Miasta Gniezna.

Gerard Labuda
4jpg [157x237] Ten polski historyk, mediewista, specjalista w dziedzinie historii Kaszub, wydawca źródeł skandynawskich i anglosaskich do historii Słowian zachodnich był między innymi Przewodniczącym Rady Naukowej Biblioteki Kórnickiej, a także wieloletnim członkiem, sekretarzem generalnym i prezesem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Urodzony w 1916 roku profesor Labuda to autor licznych prac naukowych, związanych z początkami Państwa Polskiego, w tym także z Gnieznem, między innymi: „Studia nad początkami państwa polskiego”, „Słowiańszczyzna pierwotna”, „Studia nad początkami państwa polskiego”. Był doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, Warszawskiego, im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, Jagiellońskiego, Gdańskiego i Szczecińskiego, a od 29 października 2008 roku Honorowym Obywatelem Miasta Gniezna. Zmarł 1 października 2010 roku w Poznaniu.

 Bogdan Trepiński

trepinskijpg [300x211] Urodzony w 1942 roku w Gnieźnie, dr Bogdan Trepiński większość swego życia związał z naszym miastem. W 1969 roku zdobył wykształcenie prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Na tejże uczelni, w 1974 roku uzyskał też tytuł doktora nauk prawnych z dziedziny prawa pracy.
Od lipca 1992 do listopada 1993 roku pracował na stanowisku Dyrektora Generalnego Gabinetu Premiera RP, w rządzie Premier Hanny Suchockiej. W latach 1998-2002 reprezentował miasto w Sejmiku Samorządowym Województwa Wielkopolskiego. Niektóre z działań podejmowanych w tym okresie korzystnie wpływały na rozwój miasta również po zakończeniu prezydentury.
W czerwcu 1990 roku w pierwszych wyborach do odrodzonego samorządu terytorialnego został Prezydentem Miasta Gniezna. Funkcję tę sprawował łącznie przez trzy kadencje, kończąc swoją działalność samorządową jesienią 2002 roku. Na okres jego prezydentury przypadał czas ważnych dla miasta i kraju rocznic – Milenium śmierci św. Wojciecha i Zjazdu Gnieźnieńskiego. Z perspektywy czasu warto zwrócić uwagę, że w dużej mierze, dzięki Jego pracy udało się dobrze wykorzystać te wydarzenia dla rozwoju i promocji miasta w wymiarze krajowym i europejskim.
Dwunastoletnia aktywność Bogdana Trepińskiego to praca nad zmianami dotychczasowych zasad współpracy politycznej różnych ugrupowań, zaszczepianie ducha „pracy organicznej” i współodpowiedzialności za losy miasta - naszej „małej ojczyzny”.  

Kazimierz Bałęczny

balecznyjpg [300x400] Urodził się 28 lutego 1939 roku w Czmońcu. Po zdaniu matury podjął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Poznańskiej uzyskując w 1961 roku tytuł magistra inżyniera komunikacji. Po studiach podjął pracę jako kierownik budowy dróg w Rejonie Eksploatacji Dróg Publicznych w Kościanie (1961 – 1964), a następnie w latach 1964 – 1969 jako zastępca dyrektora REDP w Koninie.
Od września 1969 roku do 1994 roku był dyrektorem Rejonu Dróg Publicznych w Gnieźnie. Uczynił gnieźnieński Rejon jednym z najlepszych w kraju, zajmując w dekadzie lat siedemdziesiątych 5 razy pierwsze miejsce w kraju oraz 4 razy drugie miejsce wśród ponad 200 rejonów.
W 1976 roku zadeklarował wykonawstwo drogi dwujezdniowej od Skiereszewa do ul. Kostrzewskiego. Inwestorem tego odcinka był Urząd Miejski w Gnieźnie, dzięki staraniom ówczesnego Prezydenta Zbigniewa Kaszuby. Inwestycje tą zakończono w 1981 roku po osiągnięciu skrzyżowania ul. Żwirki i Wigury oraz 3-Maja.
 Inne Jego „gnieźnieńskie” dokonania to budowa deptaku w ciągu ul. B. Chrobrego, ułożenie kostki betonowej przy Katedrze na Wzgórzu Lecha, wzmocnienie muru oporowego wzdłuż ul. Św. Wojciecha i Seminaryjnej, a także przebudowa toru żużlowego i widowni na stadionie przy ul. Wrzesińskiej.
W 1995 roku przeszedł do pracy w Poznaniu jako Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych a po reorganizacji w 2002 roku jako Naczelny Dyrektor Oddziału w Poznaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie.
W latach 2004 – 2005 z inicjatywy Kazimierza Bałęcznego wybudowano tzw. trasę toruńską o długości 7,3 km, będącą odgałęzieniem trasy przelotowej Poznań – Bydgoszcz. Oddanie do użytku tej trasy pozwoliło usunąć ruch tranzytowy z tej części Gniezna. Przygotował także budowę drogi ekspresowej S-5 na odcinku od Modliszewa do Kleszczewa. Droga ta w części węzeł Woźniki – Kleszczewo (na autostradzie A-2) wraz z dwujezdniowym połączeniem z Gnieznem zostanie oddana do użytku w 2012 roku.
W uznaniu zasług w pracy zawodowej został w 2004 roku odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Inne odznaczenia, którymi został wyróżniony to: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi (1973, 1977), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1978), Brązowy, Srebrny i Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju (1977, 1987,1996), Zasłużony dla Transportu RP (2004), Za zasługi dla województwa Wielkopolskiego (2002), Za zasługi dla miasta Gniezna (1997), Złota z diamentem Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji (2006), Srebrna Odznaka Honorowa NOT (1997).

Mieczysław Łopatka

lopatkajpg [300x294] Urodził się 10 października 1939 roku w Drachowie k/Gniezna. Jest wychowankiem I Liceum Ogólnokształcącego im. B. Chrobrego w Gnieźnie, a także absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Karierę koszykarską rozpoczął w Kolejarzu Gniezna, grał następnie w Mszczonowiance Mszczów, Lechu Poznań i Śląsku Wrocław a także w Standard Liege. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych koszykarzy Polski i Europy lat sześćdziesiątych. Jest dwukrotnym mistrzem Polski. Był poza tym: trzykrotnym medalistą Mistrzostw Europy: srebrnym (1963 r. Wrocław) i brązowym (1965 r. Moskwa, 1967 r. Helsinki). Podczas Mistrzostw Świata w Montevideo (1967 r.), gdzie Polska zajęła
5 miejsce, został królem strzelców. Jako jedyny Gnieźnianin, czterokrotnie uczestniczył w olimpiadach. Debiutował w drużynie narodowej podczas Igrzysk Olimpijskich w Rzymie (1960 r. – był najmłodszym koszykarzem, nie ukończył jeszcze 21 lat), po czym jeszcze trzykrotnie grał na igrzyskach (1964 r. – Tokio, 1968 r. – Meksyk i 1972 r. - Monachium). W 1969 roku wystąpił na III Festiwalu FIBA, reprezentując zespół gwiazd Europy. W latach 1960 – 1972, 236 razy wystąpił w reprezentacji Polski, zdobywając 3522 punkty.
Po zakończeniu kariery zawodniczej został szkoleniowcem, osiągając również wybitne wyniki zdobywając z zespołem Śląska Wrocław 8 tytułów mistrza Polski. Trenował równie kluby we Francji i Belgi. Jest Zasłużonym Mistrzem Sportu i Zasłużonym Działaczem Kultury Fizycznej. Został odznaczony m.in. Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalami za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Obecnie jest przedsiębiorcą i mieszka we Wrocławiu. Jest żonaty i jest ojcem 2 dzieci. Mimo ogromu zajęć, zarówno jako zawodnik jak i trener utrzymywał i nadal utrzymuje ścisłe kontakty z Gnieznem. Wielokrotnie uczestniczył w spotkaniach z młodzieżą, czynnie uczestniczył w zjazdach jubileuszowych gnieźnieńskiego ogólniaka.

Józef Garbarczyk

fotostuberektor_pwszjpg [510x768]Profesor Józef Garbarczyk jest osobą, o wielkich zasługach dla polskiej nauki. W latach 1990-1993 był Dziekanem Wydziału Technologii Chemicznej, a w latach 1993-1996 Prorektorem Politechniki Poznańskiej. Jest autorem ponad siedemdziesięciu publikacji naukowych z zakresu fizykochemii polimerów, krystalochemii, mineralogii i rentgenografii. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Edukacji Narodowej, Medalem „Labor omnia vincit” i Statuetką im. Hipolita Cegielskiego Lider Pracy Organicznej.
Wiele zawdzięcza mu także Pierwsza Stolica Polski. Jako prorektor Politechniki Poznańskiej zorganizował kształcenie politechniczne w Gnieźnie w roku 1993, dzięki któremu pierwszy tytuł naukowy uzyskało 300 studentów. W 2002 roku rozpoczął starania o otwarcie szkoły wyższej w Gnieźnie. Dzięki temu, w 2004 roku powstała Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa, która wykształciła do tej pory ponad 1400 absolwentów i prowadzi obecnie naukę na 9 kierunkach.
Profesor Józef Garbarczyk od wielu lat działa także na rzecz integracji środowiska akademickiego Pierwszej Stolicy. Dzięki jego staraniom utworzono Gnieźnieńskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, działające przy PWSZ. Profesor troszczy się także, by program kształcenia uczelni dopasowany był do zapotrzebowania lokalnego rynku pracy. Jest również pomysłodawcą innowacyjnych prac dyplomowych o tematyce służącej rozwojowi Gniezna i inicjatorem procesu rewitalizacji budynków pokoszarowych.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM